در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۲۴، در مقابل پارلمان ایالت هسن، من و گروهی از آزادیخواهان گرد هم آمدیم تا علیه جنایات و بیعدالتیهای جمهوری اسلامی ایران اعتراض کنیم. این تجمع نه فقط یک اعتراض ساده، بلکه فریادی جمعی بود برای احقاق حقوق مردم ایران که سالها زیر چکمههای استبداد له شدهاند.
ما در این روز ایستادیم تا صدای مردم بیصدای ایران باشیم؛ مردمی که با سرکوب، اعدام، زندان، و فشارهای بیپایان، تلاش شده تا در سکوت فرو روند. من در کنار دیگر معترضان ایستادم تا بگویم این حکومت با تمام جنایتها و ظلمهایش نمیتواند اراده یک ملت را برای آزادی و عدالت خاموش کند.
در این تجمع، خواستههای ما روشن بود: لغو احکام اعدام، آزادی تمامی زندانیان سیاسی، و بهرسمیت شناختن حقوق انسانی و اساسی مردم ایران. ما به دنیا اعلام کردیم که دیگر دوران سکوت و مماشات به پایان رسیده است. ما اینجا بودیم تا بگوییم که جمهوری اسلامی نماینده مردم ایران نیست؛ این رژیم با خون و خفقان برپا شده است و جایی در آینده ایران ندارد.
برای من، این حضور نه فقط یک وظیفه، بلکه یک افتخار بود. من اینجا بودم تا به سهم خودم، در راه آزادی سرزمینم گامی بردارم. ما ایستادهایم، مبارزه میکنیم و تا روزی که ایران آزاد شود، از پای نخواهیم نشست. ۶ فوریه ۲۰۲۴، روزی بود که بار دیگر نشان داد اراده مردم ایران، قویتر از هر حکومتی است که بر ترس و جنایت بنا شده باشد.
