جمهوری اسلامی ایران نه تنها در سرکوب حقوق انسانی شهروندان خود ید طولایی دارد، بلکه یکی از فاسدترین و ناکارآمدترین حکومتها در زمینه مدیریت منابع اقتصادی است. این رژیم که از روز نخست با وعده مبارزه با فساد و حمایت از "مستضعفین" به قدرت رسید، خود به منبع اصلی فساد و تباهی در کشور تبدیل شده است. از زمان تأسیس جمهوری اسلامی، نهادهای حکومتی و بهویژه سپاه پاسداران به مراکز اصلی چپاول و غارت منابع ملی تبدیل شدهاند. سپاه که بهطور اسمی یک نیروی نظامی است، در عمل به یک امپراتوری اقتصادی تبدیل شده که با کنترل صنایع کلیدی از جمله نفت، پتروشیمی، معادن، و حتی بخشهای بانکی و مالی، اقتصاد کشور را به گروگان گرفته است.
بزرگترین پروندههای فساد مالی در تاریخ معاصر ایران، در دوران جمهوری اسلامی اتفاق افتادهاند. از پروندههایی نظیر اختلاسهای چندین میلیارد دلاری در صنعت نفت تا فساد گسترده در بانکها و موسسات مالی، هر یک از این موارد نشاندهنده عمق ریشهدار فساد در ساختار حکومتی است. مقامات ارشد حکومتی که خود مسئول این فسادها هستند، نهتنها هیچگاه پاسخگو نبودهاند، بلکه با حمایت دستگاه قضایی وابسته به حکومت، از هرگونه پیگرد قانونی مصون ماندهاند. در جمهوری اسلامی، فساد نه یک استثنا، بلکه یک قاعده است که همه سطوح قدرت را در بر گرفته و از آن بهعنوان ابزاری برای خرید وفاداری و کنترل سیاسی استفاده میشود.
علاوه بر سپاه، نهادهای مذهبی و بنیادهای وابسته به رهبری، بهعنوان دیگر مراکز فساد و غارت، منابع عظیمی از بودجه ملی را به جیبهای خود سرازیر میکنند. این بنیادها که در ظاهر بهعنوان نهادهای خیریه و مذهبی فعالیت میکنند، در عمل به شرکتهای تجاری و مراکز پولشویی تبدیل شدهاند که هیچگونه نظارت قانونی بر آنها اعمال نمیشود. میلیاردها دلار از بودجه عمومی که میتوانست صرف آموزش، بهداشت، و زیرساختهای کشور شود، بهجای آن صرف حمایت از گروههای نیابتی رژیم در منطقه، دخالتهای نظامی در کشورهای دیگر و پروژههای جاهطلبانهای میشود که هیچ نفعی برای مردم ایران ندارد.
همزمان با غارت گسترده منابع ملی، سیاستهای نابخردانه اقتصادی رژیم، از جمله تخصیص بودجههای کلان به نهادهای نظامی و امنیتی بهجای سرمایهگذاری در بخشهای تولیدی و رفاهی، اقتصاد کشور را به مرز فروپاشی رسانده است. نرخ تورم سرسامآور، بیکاری فزاینده، و سقوط ارزش پول ملی، نتیجه سیاستهای اقتصادی جمهوری اسلامی است که بهطور سیستماتیک معیشت مردم را نابود کرده است. این وضعیت، میلیونها خانواده را به زیر خط فقر کشانده و آینده یک نسل را به نابودی سوق داده است.
رژیم جمهوری اسلامی که ادعا میکند "مدافع مستضعفان" است، در واقع عامل اصلی رنج و محرومیت مردم ایران است. این حکومت نهتنها در سرکوب صدای معترضان، بلکه در تاراج ثروتهای ملی و نابود کردن آینده کشور نقش بسزایی دارد. این رژیم که ثروتهای ملی را به نفع خود و متحدانش به تاراج میبرد، روزی پاسخگوی جنایات اقتصادی خود خواهد بود. مردم ایران، دیر یا زود، به این حکومت فاسد و چپاولگر پایان خواهند داد و اقتصاد و منابع کشور را به دست صاحبان واقعیاش بازخواهند گرداند. ایران بار دیگر خواهد درخشید، اما این بار بدون غل و زنجیر دیکتاتوری و فساد.
