در طول شهریور ۱۴۰۴، رژیم فاشیستی جمهوری اسلامی بار دیگر با سرکوب خشن، بازداشتهای گسترده، صدور و اجرای احکام اعدام، آزار اقلیتها، سرکوب آزادی بیان، تشدید محدودیتهای اجتماعی و اعمال سیاستهای قرونوسطایی علیه زنان و اقلیتهای مذهبی، چهره واقعی خود را به نمایش گذاشت.
آنچه در این ماه رخ داد، نه مجموعهای از رویدادهای جداگانه، بلکه بخشهایی از یک الگوی سرکوب سازمانیافته و نقض سیستماتیک حقوق بشر بود؛ الگویی که در آن زندگی، آزادی و کرامت انسانی میلیونها شهروند ایرانی، روزانه توسط نیروهای امنیتی، قضات سرسپرده، نهادهای اطلاعاتی، دستگاههای شبهقضایی و بازوهای تبلیغاتی حکومت، پایمال میشود.
اعدامهای سیاسی و غیرقانونی
رژیم در شهریور ماه با اجرای ۱۴۷ حکم اعدام، رکورد جدیدی در قتلهای قضایی ثبت کرد. بخش زیادی از این اعدامها مربوط به متهمان جرایم غیرشفاف و فاقد دادرسی عادلانه بود. ۸ حکم اعدام جدید صادر و ۴ حکم دیگر نیز در دیوان عالی کشور تأیید شد. این اعدامها، ابزار ارعاب مردم و ایجاد فضای رعب و وحشت در جامعه هستند.
سرکوب آزادی بیان
حداقل ۸۱ مورد سرکوب آزادی بیان گزارش شده که شامل بازداشت روزنامهنگاران، بلاگرها، فعالان رسانهای و دانشجویی، احضار، تهدید، شکنجه و ممنوعالخروجی است. حکومت ایران با بستن دهان منتقدان، عملاً آزادی بیان را به مرز نابودی رسانده است.
وضعیت فاجعهبار زندانیان
بیش از ۸۰ مورد نقض حقوق زندانیان سیاسی و عقیدتی ثبت شده که شامل مرگ مشکوک در زندان، اعتصاب غذا، نگهداری طولانیمدت در سلول انفرادی، عدم دسترسی به وکیل و خانواده، عدم رسیدگی درمانی، انتقالهای پنهانی و شکنجه بوده است. زندانها به سیاهچالههای این حکومت تبدیل شدهاند.
اقلیتهای قومی و مذهبی؛ اهداف دائمی سرکوب
اقوام و اقلیتهای مذهبی، بهویژه بهاییان، کردها، بلوچها و اهل سنت، همچنان در معرض تبعیض آشکار و خشونت حکومتی قرار دارند. در این ماه، ۲۱ مورد نقض حقوق اقوام و ۴ مورد برخورد با اقلیتهای مذهبی گزارش شده است. از جمله صدور احکام زندان برای ۶ زن بهایی در همدان و یک روحانی اهل سنت در سنندج.
خشونت علیه زنان و دختران
رژیم جمهوری اسلامی بهعنوان حکومتی زنستیز، سیاستهای سازمانیافتهای برای تحقیر و کنترل زنان در پیش گرفته است. در این ماه ۱۲ مورد نقض فاحش حقوق زنان ثبت شده که شامل اسیدپاشی، بازداشت به دلیل پوشش، پلمب واحدهای صنفی، تهدید، ضربوشتم خیابانی و سرکوبهای ناشی از طرح «حجاب اجباری» بوده است.
قتلهای ناموسی، خشونت خانگی و حقوق کودکان
در شهریور، ۴ مورد قتل زنان به دلایل خانوادگی یا ناموسی و ۲۶ مورد نقض حقوق کودک شامل قتل، خودکشی، بازداشت و سهلانگاری مرگبار توسط نهادهای دولتی ثبت شده است. این آمار، فاجعه انسانی و اخلاقی گستردهای را بازتاب میدهد.
محیط زیست و بهداشت؛ قربانی فساد و بیتدبیری
۱۴۱ مورد نقض حقوق محیطزیست و بهداشت ثبت شد. مرگ محیطبانان، تخریب زیستگاهها، آلودگی گسترده، انتشار فاضلاب، آلودگی منابع آب، مسمومیتهای عمومی و سوءمدیریتهای آشکار در این بخش، نشانگر بیکفایتی مطلق حکومت در حفظ سلامت عمومی است.
حقوق کارگران و معیشت؛ زندگی در مرز نابودی
۲۵۰ مورد نقض حقوق کارگران شامل مرگ حین کار، عدم پرداخت دستمزد، اخراجهای گسترده، اعتراضات کارگری، بازداشت فعالان صنفی، پلمب واحدهای صنفی و فقدان امنیت شغلی گزارش شده است. در نظام جمهوری اسلامی، کارگران و زحمتکشان هر روز بیشتر به بردگان مدرن تبدیل میشوند.
خشونت نظامی و شبهقضایی
۱۹ مورد تیراندازی مرگبار، انفجار مین، شلاق، اعترافات اجباری، نمایش خیابانی متهمان و برخوردهای تحقیرآمیز نظامی و امنیتی علیه مردم عادی گزارش شده است. این حکومت، برای بقای خود، ابزار سرکوب فیزیکی و روانی را دائماً در خدمت دارد.
واکنشهای جهانی
سکوت و بیتفاوتی نهادهای بینالمللی در برابر این نقضهای آشکار و ادامهدار حقوق بشر، نقش مهمی در تداوم این وضعیت دارد. در حالیکه برخی نهادها، از جمله سازمان ملل و گزارشگران ویژه حقوق بشر هشدارهایی دادهاند، اقدام قاطع بینالمللی هنوز دیده نمیشود.
جمعبندی
رژیم جمهوری اسلامی ایران، با ماهیتی ضدانسانی، فاشیستی و تمامیتخواه، در حال پیشبرد یک برنامه منظم برای سرکوب کامل جامعه مدنی، نابودی آزادیها و تثبیت سلطه امنیتی و مذهبی بر مردم ایران است. گزارش شهریور ۱۴۰۴ تنها گوشهای از یک فاجعه بزرگ انسانی است که هر روز در سکوت و تاریکی زندانها، خیابانها، دادگاهها و خانههای مردم رقم میخورد.
اگر جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری و مردم آزاده ایران و جهان در برابر این وضعیت نایستند، این زنجیره سرکوب ادامه خواهد یافت. باید صدای کسانی باشیم که زیر شکنجه جان دادند، در سکوت اعدام شدند، یا به جرم "آزادیخواهی" حبس کشیدند.
